Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

4.12

Όταν χαζεύεις τον άλλον ενώ τρώει, πίνει, καπνίζει, κοιμάται ή οδηγάει, καταλαβαίνεις τι πραγματικά νιώθεις.

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013

αναμνήσεις



Γύρισε τα ξημερώματα και το κορμί της φαινόταν να κουβαλάει ένα φορτίο βαρύτερο απ'το συνηθισμένο. Ακούμπησε την πλάτη της στη πόρτα και άφησε το σώμα της να πέσει πάνω στα γόνατα της. Το λευκό φόρεμα της είχε γεμίσει με ακανόνιστες μαύρες μουτζούρες. Από κάθε πλευρά των χεριών της, σκούπιζε μανιωδώς τα δάκρυα απ'τα μάτια της και έπειτα τα υγρά της χέρια πάνω στο ύφασμα του ρούχου της. Απ'το στόμα της δεν έβγαινε ίχνος φωνής. Ούτε καν το βουβό πνίξιμο του κλάματος, αυτό που ακολουθεί τα μάτια όταν τρέχουν σαν καταρράκτες και κάνει το στέρνο να κουνιέται σαν το λαχάνιασμα του σκύλου. Έμενε ακίνητη να σημαδεύει τον μπεζ τοίχο απέναντι της. Τα δάκρυα της κυλούσαν γρήγορα, μαύρα, χρωματιστά, που ο αδιάφορος τοίχος έμοιαζε να αλλάζει όψη μπροστά της, να γίνεται καμβάς για αυτά που ήθελε εκείνη να σχηματίσει. Ένα συγκρατημένο χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο της. 

Ξαφνικά έκλεισε τα μάτια και τινάχτηκε σε θέση άμυνας εμπρός στην εξώπορτα.
-Άνοιξέεεεεε μου Λιζ. Θα τη σπάσω. Σ'αγαπάω. Άνοιξέ μου.
Δεν ήταν οι καβγάδες του που την είχαν κουράσει. Ήταν που αισθανόταν πάντα πως μόνη μάλωνε. Δεν ήταν η ζήλια του που την είχε εξαντλήσει. Ήταν που αυτός ζήλευε χωρίς να ζηλεύει. Δεν ήταν η αδιαφορία και η επιπολαιότητα με την οποία την αντιμετώπιζε. Ήταν πως δεν το καταλάβαινε οτι την έκανε.

Εκείνος όμως επέμενε. Όταν τα λόγια του τελείωναν φορούσε τη μάσκα με τους θεατρινισμούς του. Κοπανούσε τις πόρτες, ούρλιαζε στην πολυκατοικία της για λίγη προσοχή.  
Όσο αγαπάς κάποιον πραγματικά δεν μπορείς να συλλάβεις τον εαυτό σου να αγαπήσεις άλλον περισσότερο. Μόλις έβλεπε πως την έχανε, καταλάβαινε ταυτόχρονα και τι θα έχανε. Καταλάβαινε πως δεν βυθιζόταν απλώς στην υποθετική θέση "κανείς δεν θα με αγαπήσει / καμιά δεν θα αγαπήσω- όσο αυτή" αλλά οτι ουσιαστικά δεν θα υπήρχε η επόμενη. Την εκτιμούσε όταν έφευγε μακριά του και την παραμέριζε όσο τον πλησίαζε. Τότε ένιωθε οτι για τη Λιζ το "για πάντα" ήταν δύσκολη υπόσχεση για να δοθεί επειδή ήταν αληθινή.

Αυτό το βράδυ μάλωσαν πάλι για το ο,τι βρισκόταν στον κόσμο του. Κατέληξε να ισχυρίζεται εκείνος πως υπάρχει άλλος και γι'αυτό είναι τόσο απομακρυσμένη, και εκείνη να του δείχνει πως εμπόδιο στη σχέση τους είναι οι ίδιοι.
Και συνέχισε.
-Άνοιξέεεεεε μου Λιζ. Θα τη σπάσω. Σ'αγαπάω. Ανοιξέ μου.
-Φύγε μακριά μου. Δεν αντέχω άλλο. Και για  πρώτη φορά τα δάκρυα της συνοδεύονταν από ουρλιαχτά και ταραχή.
-Δεν φεύγω. Πες μου ποιος είναι, πες μου το όνομά του γαμώτο, κοπανώντας την πόρτα τόσο δυνατά που τα φώτα στα διπλανά διαμερίσματα άρχισαν να ανάβουν.
-Κανείς σου είπα, είσαι τρελός πια, φύγε.
-Πες μου γαμώτο σου λέω, πες μου και θα φύγω. Πες μου οτι με κερατώνεις.
Η Λιζ ισορρόπησε την ανάσα της και σταθερά ανταποκρίθηκε.
-Σε κερατώνω,και τα μάτια της δεν έπαυαν να τρέχουν άηχα.
-Με ποιον παλιοπουτάνα, συνέχισε να ωρύεται
-Με τις αναμνήσεις μας.
Εκείνος σιώπησε. Εκείνη ακούμπησε την παλάμη της στην ξύλινη πόρτα. Ήθελε να τον αισθανθεί, να ανοίξει την πόρτα και να τον πάρει στην αγκαλιά της, να του πει στο αυτί πως όλα θα πάνε καλά, πως θα λειτουργήσουν ξανά. Λες και προστάτευε το μωρό της. Κρατήθηκε
...σε κερατώνω με τις αναμνήσεις μας. Και είναι χειρότερο από κάθε άλλο αντρικό όνομα. Γιατί τότε θα είχε να αντιμετωπίσεις ένα άλλο πρόσωπο. Τώρα έχεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Κούρνιασε στην είσοδο. Αποκοιμήθηκε. Δεν άκουσε κανένα θόρυβο από  εκείνον. Ήλπιζε μόνο το πρωί να τον γνώριζε απ'την αρχή.

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

now then Mardy Bum

Τότε που ήμουν στην πρώτη σειρά και εσύ από πίσω μου για να με προστατεύεις το θυμάσαι; 
Τότε που έπαιξε το Mardy Bum σε acoustic version το θυμάσαι; 
Τότε έκλαψα. Θυμάμαι. 
Γιατί και εσύ δεν αντέχεις το βλέμμα της απογοήτευσης μου. Γιατί και εσύ κάθε φορά που σου λέω οτι δεν νοιάζεσαι, φυσικά και νοιάζεσαι. Γιατί το μόνο που θέλεις είναι να σου χαμογελάω και να χαζολογάμε οι δυο μας. Γι'αυτό όταν το ακούω κλαίω.

Γιατί είσαι εσύ. Εμείς.



Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

is standing next to me

Κοίτα μωρό μου, έφτασε ο καιρός. Εκείνα τα σαββατοκύριακα που περιμέναμε. Διαδρομές με τα πόδια. Να μαλώνουμε και να μου κάνεις έκπληξη. Μπύρες σε ταράτσες και βόλτες με καραβάκια. Να με γυρίζεις σπίτι μεθυσμένη και να παραπονιέσαι. Να λέω πράγματα που δεν πρέπει και να μη δίνεις σημασία. Να με εκνευρίζει που δεν δίνεις σημασία. Να πίνω αλκοόλ και εσύ όχι. Να αρρωσταίνω. Road trip με γέλιο, κλάμα, έρωτα. Συστάσεις άβολες.Να τρώω και να τρώω και να τρώω. Και να δακρύζω, όχι επειδή έτρωγα τόσο πολύ και να μουσκεύει το μπλουζάκι σου. Το πρώτο μας μπάνιο. Πολύ σινεμά, πολλή ρετσίνα. Παραλία Αρετσούς. Εξετάσεις. Πολλές εξετάσεις. Πήξαμε από εξετάσεις. Ισπανικά, Γερμανικά, Πανεπιστήμιο. Θέατρο. Να αγχώνεσαι για μένα. Να αγχώνομαι αν θα σ'αρέσει. Αστυνομικά σκηνικά. Πάλι καβγάδες. Αλλά πάλι αγάπη. Καλοκαιρινά σχέδια και εσύ να μου αγοράζεις παγωτό για να ηρεμήσω. Πάρτι από δω, πάρτι από εκεί. Να περνάμε όλη την μέρα στον καναπέ αλλά να μη βαριόμαστε. Να βλέπουμε ο,τι θρίλερ υπάρχει -αυτό πρέπει να διορθωθεί. Να με παίρνει ο ύπνος πάνω σου. Να με κοιτάζεις ενώ κοιμάμαι. Να ξυπνάω πάνω σου. Να ζεσταίνεσαι, να σκεπάζεσαι, να ξεσκεπάζεσαι. Να σου ζητάω συγγνώμη, να μου ζητάς συγγνώμη. Να κάνεις λάθος να κάνω κι εγώ. Να κάνεις σόου στο skype. Ακόμα γελάω μαζί σου. Να θέλω να έρχεσαι για ένα φιλί. Να πεισμώνω. Να ακούμε τις αναπνοές μας. Να ζηλεύω. Να μαλώνουμε όπως δεν έχει ξαναγίνει. Να με βλέπεις να κλαίω και να λιώνεις. Να με αγκαλιάζεις. Κοίτα μωρό μου, πέρασε ο καιρός. Εκείνα τα σαββατοκύριακα που περιμέναμε.
Εξάλλου θα έρθουν άλλες εικόνες.

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

#4

Απ'το πόσο και πως έχουν καπνιστεί τα τσιγάρα στις στάσεις των λεωφορείων αντιλαμβάνεσαι πόσο διαφορετικοί είμαστε.

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013

#3

Μου είπαν οτι το "για πάντα" δεν ισχύει. Είναι όμως κάτι φιλιά, μαγνήτες που σε κάνουν να σκέφτεσαι πως είναι δυνατόν να χωριστούν αυτοί οι δυο πόλοι.

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

#2

Θα πάρω την καρδιά μου, θα την κόψω κομματάκια, θα τη βάλω στο μπλέντερ και θα στη δώσω να την πιεις. Να μου πεις αν τελικά η αγάπη γεύεται.



#1

Τα μόνα φθαρμένα(1) που αξίζει να κρατάμε στη ζωή μας είναι κάτι τζιν(2) που πάνε και έρχονται στη μόδα.


(*1) αισθήματα, άνθρωποι, καταστάσεις, πράγματα που ξεθώριασαν
(*2) μπορεί και απ'τα άλλα τζιν για εκείνα τα βράδια που σκεφτόμαστε μήπως κάναμε λάθος

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

shalalala

"Η κοιλιά σου κάνει κόκα κόλες". Να χορεύουμε αγκαλιά πριν γυρίσω σπίτι. Ένα πιάνο που ακούγεται απ'το διπλανό διαμέρισμα. Να μου λες πως μου σώζεις τη ζωή απ'τα αμάξια που πάνε να με πατήσουν, να σε παίρνει ο ύπνος στο σινεμά, να περιμένουμε στα κτελ. Να φεύγουμε μακριά απ'τη Θεσσαλονίκη, να μην ηρεμούμε, να με πονάει το κεφάλι μου και να με αγκαλιάζεις ακόμα περισσότερο. Να κοιμόμαστε σαν κουτάλι, να με βλέπεις πιο άσχημη από ποτέ και να συνεχίζεις να με φιλάς. Να βγαίνω με τις φίλες μου και να μεθώ, να σε ψάχνω, να φωνάζω στους δρόμους, να θυμώνεις. Να μου λες σ'αγαπώ και να ξεχνιούνται όλα. Να γελάμε μόνοι μας, να σχεδιάζεις τις μέρες μας όπως θέλω για να με δεις να χαμογελάω, να μη μ'ακούς, να σε παρατάω, να με καλείς και να πατάω "αγνόηση". Να κλείνουμε εισιτήρια, να έρχονται τα εισιτήρια. Να κάνεις τον καραγκιόζη και να με πιάνει νευρικό, μετά να μαλώνουμε να χωρίζουμε για δευτερόλεπτα και πάλι απ'την αρχή. Άβολες γνωριμίες, βόλτες στην παραλία, παρεξηγήσεις, κρασιά, πάστα φλώρα, κάθε Τετάρτη ραντεβού στα κρυφά. Να βάζεις περισσότερο φαΐ  στο πιάτο σου αλλά εγώ να παχαίνω, παγωτά, περπάτημα, πολύ περπάτημα ουφ. Να κάνουμε το δικό μας τσεκ. Αεροπορικά κλείσανε. Τσεκ. Συναυλία έκλεισε. Τσεκ. Ξενοδοχείο έκλεισε. Τσεκ. Να σου λέω ιστορίες. Να ζηλεύεις τόσο όσο. Να αποδέχεσαι, να σε φροντίζω, να ανησυχώ μήπως το ένα, μήπως το άλλο, πολύ ανησυχία κοντά στο πολύ περπάτημα. Να βγάζω τα παπούτσια μου στο σινεμά, στο αμάξι, να μπαινοβγαίνουμε στα μαγαζιά, να πίνεις απ'τον λάτε μου. Να με ρωτάς αν είμαι καλά να σου απαντάω πως είμαι (δεν είμαι). Να σε αναγκάζω να με ακούς να τραγουδάω. Να μην υπάρχει πέρα απ'το άπειρο. Να μου υπόσχεσαι να μου μάθεις να οδηγώ, να κάνω υπομονή και να το αναγνωρίζεις. Να μαθαίνεις τα πάντα πρώτος, να ψεκάζεις το αρκουδάκι με το άρωμα σου. Να ξεπερνάς τον εαυτό σου, να ξεπερνάω το δικό μου. Να βγαίνει φυσικά η σειρά "εσύ και εγώ".
te e io

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

6 κλήσεις


"αυτή τη στιγμή απουσιάζω παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο"
Εγώ είμαι. Σήμερα σκάλιζα τους ταξιδιωτικούς μου οδηγούς και θυμήθηκα που έλεγες, πως θέλεις, να με πάρεις μακριά από εδώ Οτι δεν μου ταιριάζει η σαπίλα αυτού του κόσμου. Τι σου είπα; Θυμάσαι το κόλπο μου; Σήκωσε τον αντίχειρα σου. Κλείσε τα υπόλοιπα δάχτυλά σου. Βάλε τον αντίχειρα σου απέναντι απ'το φεγγάρι. Κλείσε το ένα σου μάτι. Κλείσε και να μην κλέβεις. Δες το φεγγάρι που χάνεται μέσα στον αντίχειρά σου. Έτσι τα καταφέρναμε. Κάναμε το πιο μακρινό μας ταξίδι μέσα σε δευτερόλεπτα. Ανέξοδα. Το ταξίδι που σε κανένα οδηγό δεν υπάρχει. Συνειρμικές απογευματινές σκέψεις. Τα λέμε αργότερα.

"αυτή τη στιγμή απουσιάζω παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο" 
Εγώ είμαι. Πέρασε πολύ η ώρα και αναρωτιόμουν γιατί δεν με πήρες ακόμα; Όταν δεις τα μηνύματα μου κάλεσε με.

"αυτή τη στιγμή απουσιάζω παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο" 
Εγώ είμαι πάλι. Βράδιασε. Δεν απαντάς ούτε στο κινητό σου. Πήρα και τα παιδιά δεν μου το σήκωναν ούτε αυτά. Έχω αρχίσει να ανησυχώ που δεν με πήρες τηλέφωνο. Σε παρακαλώ πάρε όταν το ακούσεις.

"αυτή τη στιγμή απουσιάζω παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο" 
Δεν είμαι καλά. Γιατί δεν μου απαντάς; Τι συμβαίνει; Πέρασα απ'το σπίτι και έχεις αλλάξει κλειδαριά. Τι γίνεται; Φοβάμαι. Σε παρακαλώ μίλησε μου. Έχω τρελαθεί, δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Σε παρακαλώ.

"αυτή τη στιγμή απουσιάζω παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον..."
-Ναι;
-Επιτέλους που είσαι;
-Γιατί πιέζεις τις καταστάσεις; Πες μου γιατί το κάνεις τόσο δύσκολο;
-Δεν σε καταλαβαίνω, πως συμπεριφέρομαι δηλαδή;
-Κάθε μέρα έχουμε τα ίδια. Πάει ένας μήνας τώρα που τελειώσαμε. Σε παρακαλώ μη το τραβάς.
-Δεν τελειώσαμε αγάπη μου. Ας προσπαθήσουμε. Μην το εγκαταλείπεις. Δεν γίνεται να το εγκαταλείψεις. Εγώ, εσύ, εμείς. Τι είναι αυτά που λες. Μη το, μη.
-Όχι ξανά. Σταμάτα να κλαις. Δεν θα ξανασηκώσω το τηλέφωνο. Μη κουράζεις άλλο τον εαυτό σου.
-Αφού ακόμα μ'αγαπάς γιατί με αφήνεις. Μη μ'αφήνεις. Μη μας...
-Κλείνω. Συγγνώμη.

"αυτή τη στιγμή απουσιάζω παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο" 
Έχει φεγγάρι σήμερα. Βγήκα στο μπαλκόνι. Έκανα το κόλπο μου. Θυμάσαι; Σήκωσα τον αντίχειρα. Έκλεισα τα υπόλοιπα δάχτυλά. Έβαλα τον αντίχειρα απέναντι απ'το φεγγάρι. Έκλεισα το ένα μάτι. Το έκλεισα χωρίς να κλέψω. Το φεγγάρι χάθηκε μέσα στον αντίχειρα μου. Τα κατάφερα. Έκανα το πιο μακρινό ταξίδι. Θα σε περιμένω εκεί. Και θα διαρκέσει περισσότερο απ'το χρόνο αυτής της εγγραφής.

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

two fingers


Τέσσερις κρύες πατούσες, μπρούμυτα ξαπλωμένος ο ένας, ανάσκελα ο άλλος, αλλοπρόσαλλους χορούς σε στρώματα, σε μπάρες, σε γωνίες. Καβγάδες, πονηρά βλέμματα ανάμεσα σε κόσμο, ένα φιλί για καλημέρα, ένα για καληνύχτα. Ο ήχος της κοιλιάς μου σαν τενεκεδένιο κουτάκι αναψυκτικού, εσύ να χασμουριέσαι χωρίς το χέρι σου μπροστά. Δάκρυα, γέλια, φωνές, αγκαλιές, λόγια λόγια, λόγια. Λόγια που γίνονται πράξεις. Να κάθεσαι κάτω απ'το μπαλκόνι να περιμένεις τα ξημερώματα να δεις μια σκιά. Ο καπνός που βγαίνει απ'το τσιγάρο σου, να γαργαλιέσαι στα πλευρά. Να έχω τα ακουστικά σου, να σε πειράζει αλλά να μη το παραδέχεσαι, να το εκμεταλλεύομαι. Μια άβολη στιγμή που μετατρέπεται με ένα γέλιο. Φάρσες, πειράγματα, μια στημένη σκηνή στη βροχή, η αγωνία μας, καλοκαιρινά σχέδια, τα χέρια μου γεμάτα μελανιές, μια ανηφόρα για να σε αγγίξω, μια κατηφόρα γεμάτη ευχαρίστηση. Να είμαι φίλη σου, να μοιράζεσαι, να ακούω την αναπνοή σου. Ένα αμάξι με προσωπικότητα, μια μουσική σύνδεση, η αρχική αμφιβολία, η δυσκολία για τρεις λέξεις. Να σκουπίζεις τα δάκρυα μου σε αμερικάνικες ταινίες, να τρως απ'το τοστ μου, να μαζεύεις με το πιρούνι σου την νουτέλα που μένει, να με φιλάς στο μέτωπο. Να κλείνει το κεφάλι μου κάτω απ'το λαιμό σου, να κάνεις πως ζηλεύεις, να ζηλεύω, να με μεθάς, να σου λέω "καλή χρονιά". Πρωινά λεωφορεία, σκουριασμένες ιστορίες, να φοβάμαι πως δεν με προσέχεις, να απαντάς "σε προσέχω". Να κάνουμε πειράματα, να μετράς τους χτύπους μου, να με ενθαρρύνεις. Να με γυρίζεις αλλά να μη φεύγεις, να κοιμάμαι ξαφνικά, να τρέχω στις μύτες των ποδιών μου σε παγωμένο πάτωμα, να τρυπώνεις σπίτι, το χαμόγελο σου όταν με κοιτάς. Να σε μυρίζω, να μου ψιθυρίζεις στο αυτί, να μου ζητάς συγγνώμη, να πεισμώνω. Να μη πιστεύω. Να με δέχεσαι.

Να φέρνεις τα πάνω κάτω.

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

yeah bitch, 2013 is calling





Ποιος νοιάζεται που μπήκε το 2013; Όχι, εγώ.
Ποιος θα γεμίσει τους τοίχους του με παράλογα resolutions για τη νέα χρονιά; Όχι, εγώ.
Ποιος θεωρεί το 2013 τυχερή χρονιά; Όχι, εγώ.
(Ποιος έχει μπερδέψει το enter στο πληκτρολόγιο με τη θέση της αφής στο laptop και κάνει απροσάρμοστες κινήσεις; Ναι, εγώ.)

Ποιος έχει παραμείνει στο 2012;
Έχουμε το κακό συνήθειο σαν ανθρώπινα όντα να σβήνουμε το παρελθόν τόσο άτσαλα και βιαστικά, που κάνουμε μέχρι και τη Θεοδωρίδου στην "κόκκινη γραμμή" να μοιάζει παιδούλα. Ακόμα δεν μπήκε ο νέος χρόνος και όπως πάντα του πλέκουμε το εγκώμιο για όσα "ελπίζουμε" οτι θα μας φέρει. Σιγά ρε φίλε, (αυτό το πατερναλιστικό πρέπει να το περιορίσω) μια βδομάδα έχει και ξαφνικά μου διέγραψες το '12 και έχεις ήδη στοιβάξει τις στιγμές σου στον σωρό των αναμνήσεων που μετράει και 10 έτη πίσω.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει σε σας αλλά εγώ με την αλλαγή του χρόνου βρέθηκα πίσω στο καλοκαίρι. Καλά όχι κυριολεκτικά απ'την αλλαγή του χρόνου, τότε που ο Καμίνης μετρούσε αντίστροφα στη ΝΕΤ και μέχρι να πει 10, 9... 1, ο παππούς μου είχε φέρει τρεις βόλτες με το πι το σπίτι τραγουδώντας Βέμπο, αλλά απ'την επόμενη. Καλά ούτε και απ'την επόμενη γιατί έτρωγα και δεν σκεφτόμουν καθαρά, αλλά μόλις μου ανακοίνωσαν οτι από σήμερα θα τρεφόμαστε υγιεινά, νομίζω πως εγκέφαλος μου ξεκίνησε να γυρίζει σε άλλες στροφές. Το πως πετάχτηκα 6 μήνες πίσω, μεταγενέστερα συνειδητοποίησα οτι οφείλεται στη διατροφική ασυδοσία του καλοκαιριού και σε εκείνες τις κατσαρόλες με την κόκκινη σάλτσα απ'τα μακαρόνια η οποία περίσσευε και βουτούσαμε μέσα το ψωμί σαν να μην υπήρχε αύριο. Τελικά υπήρχε αύριο, και ζυγαριές υπήρχαν, υπήρχαν όμως και χαμόγελα. Πολλά χαμόγελα. 

Η ψευτοψυχολογική μου προσέγγιση βέβαια θεωρεί οτι λογικά βρίσκω το προσωπικό μου αποκούμπι στη περίοδο του 2012 που ξεχώρισα και αρνούμαι να προχωρήσω. Δεν θέλω να προχωρήσω. Δεν θέλω να αλλάξω ημερολόγιο, να γράφω '13 στην κορυφή της σελίδας, να μου λένε μέχρι το Φεβρουάριο καλή χρονιά και να αναγκάζω τον εαυτό μου να περάσει καλά επειδή "ΕΊΝΑΙ ΝΈΑ ΧΡΟΝΙΆ". Βάζοντας κάθε στοιχείο στη θέση του αντιλήφθηκα πως επειδή δεν είχαν άλλα ονόματα για μήνες και δεν θέλησαν να έχουμε 302 ημέρα Δεκεμβρίου (φαντάσου να αλλάζουμε χρονιά ανά 12 σημερινά χρόνια) δεν σημαίνει πως θα αναγκάζω τον εαυτό μου να μπαίνει κάθε χρόνο στη διαδικασία μηδενισμού του κοντέρ. Συνέλθετε κορίτσια του facebook με τα βαρύγδουπα status "is the first blank page of a 365 page book", στον ίδιον τόμο συνεχίζετε. Το 2013 κάθεται στην μαύρη καρέκλα χαϊδεύει την άσπρη γάτα και με προκαλεί να το πλησιάσω.

Δεν θέλω. Αφήστε με να χαθώ στο καλοκαίρι γιατί δεν τις αντέχω τις ψευδαισθήσεις και τις παραφουσκωμένες προσδοκίες του καινούργιου έτους. Στη τελική κατά τον Σεπτέμβρη και αυτόν στα σκουπίδια θα θέλετε να τον πετάξετε; Ε εγώ τότε θα έχω ξεκινήσει να τον ερωτεύομαι. Πφφφ.