Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

6 κλήσεις


"αυτή τη στιγμή απουσιάζω παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο"
Εγώ είμαι. Σήμερα σκάλιζα τους ταξιδιωτικούς μου οδηγούς και θυμήθηκα που έλεγες, πως θέλεις, να με πάρεις μακριά από εδώ Οτι δεν μου ταιριάζει η σαπίλα αυτού του κόσμου. Τι σου είπα; Θυμάσαι το κόλπο μου; Σήκωσε τον αντίχειρα σου. Κλείσε τα υπόλοιπα δάχτυλά σου. Βάλε τον αντίχειρα σου απέναντι απ'το φεγγάρι. Κλείσε το ένα σου μάτι. Κλείσε και να μην κλέβεις. Δες το φεγγάρι που χάνεται μέσα στον αντίχειρά σου. Έτσι τα καταφέρναμε. Κάναμε το πιο μακρινό μας ταξίδι μέσα σε δευτερόλεπτα. Ανέξοδα. Το ταξίδι που σε κανένα οδηγό δεν υπάρχει. Συνειρμικές απογευματινές σκέψεις. Τα λέμε αργότερα.

"αυτή τη στιγμή απουσιάζω παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο" 
Εγώ είμαι. Πέρασε πολύ η ώρα και αναρωτιόμουν γιατί δεν με πήρες ακόμα; Όταν δεις τα μηνύματα μου κάλεσε με.

"αυτή τη στιγμή απουσιάζω παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο" 
Εγώ είμαι πάλι. Βράδιασε. Δεν απαντάς ούτε στο κινητό σου. Πήρα και τα παιδιά δεν μου το σήκωναν ούτε αυτά. Έχω αρχίσει να ανησυχώ που δεν με πήρες τηλέφωνο. Σε παρακαλώ πάρε όταν το ακούσεις.

"αυτή τη στιγμή απουσιάζω παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο" 
Δεν είμαι καλά. Γιατί δεν μου απαντάς; Τι συμβαίνει; Πέρασα απ'το σπίτι και έχεις αλλάξει κλειδαριά. Τι γίνεται; Φοβάμαι. Σε παρακαλώ μίλησε μου. Έχω τρελαθεί, δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Σε παρακαλώ.

"αυτή τη στιγμή απουσιάζω παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον..."
-Ναι;
-Επιτέλους που είσαι;
-Γιατί πιέζεις τις καταστάσεις; Πες μου γιατί το κάνεις τόσο δύσκολο;
-Δεν σε καταλαβαίνω, πως συμπεριφέρομαι δηλαδή;
-Κάθε μέρα έχουμε τα ίδια. Πάει ένας μήνας τώρα που τελειώσαμε. Σε παρακαλώ μη το τραβάς.
-Δεν τελειώσαμε αγάπη μου. Ας προσπαθήσουμε. Μην το εγκαταλείπεις. Δεν γίνεται να το εγκαταλείψεις. Εγώ, εσύ, εμείς. Τι είναι αυτά που λες. Μη το, μη.
-Όχι ξανά. Σταμάτα να κλαις. Δεν θα ξανασηκώσω το τηλέφωνο. Μη κουράζεις άλλο τον εαυτό σου.
-Αφού ακόμα μ'αγαπάς γιατί με αφήνεις. Μη μ'αφήνεις. Μη μας...
-Κλείνω. Συγγνώμη.

"αυτή τη στιγμή απουσιάζω παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο" 
Έχει φεγγάρι σήμερα. Βγήκα στο μπαλκόνι. Έκανα το κόλπο μου. Θυμάσαι; Σήκωσα τον αντίχειρα. Έκλεισα τα υπόλοιπα δάχτυλά. Έβαλα τον αντίχειρα απέναντι απ'το φεγγάρι. Έκλεισα το ένα μάτι. Το έκλεισα χωρίς να κλέψω. Το φεγγάρι χάθηκε μέσα στον αντίχειρα μου. Τα κατάφερα. Έκανα το πιο μακρινό ταξίδι. Θα σε περιμένω εκεί. Και θα διαρκέσει περισσότερο απ'το χρόνο αυτής της εγγραφής.

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

two fingers


Τέσσερις κρύες πατούσες, μπρούμυτα ξαπλωμένος ο ένας, ανάσκελα ο άλλος, αλλοπρόσαλλους χορούς σε στρώματα, σε μπάρες, σε γωνίες. Καβγάδες, πονηρά βλέμματα ανάμεσα σε κόσμο, ένα φιλί για καλημέρα, ένα για καληνύχτα. Ο ήχος της κοιλιάς μου σαν τενεκεδένιο κουτάκι αναψυκτικού, εσύ να χασμουριέσαι χωρίς το χέρι σου μπροστά. Δάκρυα, γέλια, φωνές, αγκαλιές, λόγια λόγια, λόγια. Λόγια που γίνονται πράξεις. Να κάθεσαι κάτω απ'το μπαλκόνι να περιμένεις τα ξημερώματα να δεις μια σκιά. Ο καπνός που βγαίνει απ'το τσιγάρο σου, να γαργαλιέσαι στα πλευρά. Να έχω τα ακουστικά σου, να σε πειράζει αλλά να μη το παραδέχεσαι, να το εκμεταλλεύομαι. Μια άβολη στιγμή που μετατρέπεται με ένα γέλιο. Φάρσες, πειράγματα, μια στημένη σκηνή στη βροχή, η αγωνία μας, καλοκαιρινά σχέδια, τα χέρια μου γεμάτα μελανιές, μια ανηφόρα για να σε αγγίξω, μια κατηφόρα γεμάτη ευχαρίστηση. Να είμαι φίλη σου, να μοιράζεσαι, να ακούω την αναπνοή σου. Ένα αμάξι με προσωπικότητα, μια μουσική σύνδεση, η αρχική αμφιβολία, η δυσκολία για τρεις λέξεις. Να σκουπίζεις τα δάκρυα μου σε αμερικάνικες ταινίες, να τρως απ'το τοστ μου, να μαζεύεις με το πιρούνι σου την νουτέλα που μένει, να με φιλάς στο μέτωπο. Να κλείνει το κεφάλι μου κάτω απ'το λαιμό σου, να κάνεις πως ζηλεύεις, να ζηλεύω, να με μεθάς, να σου λέω "καλή χρονιά". Πρωινά λεωφορεία, σκουριασμένες ιστορίες, να φοβάμαι πως δεν με προσέχεις, να απαντάς "σε προσέχω". Να κάνουμε πειράματα, να μετράς τους χτύπους μου, να με ενθαρρύνεις. Να με γυρίζεις αλλά να μη φεύγεις, να κοιμάμαι ξαφνικά, να τρέχω στις μύτες των ποδιών μου σε παγωμένο πάτωμα, να τρυπώνεις σπίτι, το χαμόγελο σου όταν με κοιτάς. Να σε μυρίζω, να μου ψιθυρίζεις στο αυτί, να μου ζητάς συγγνώμη, να πεισμώνω. Να μη πιστεύω. Να με δέχεσαι.

Να φέρνεις τα πάνω κάτω.